راز شیراز
اشعار سید مهدی حبیبی
سال نو مبارک دوستان عزیز امیدوارم زیباترین سالهای زندگیتون از امسال شروع بشه این شعر رو واسه گل باغچه زندگیم که بزودی به عقدم درمیاد گفتم البته شاید وزنش خیلی جاها بهم خورده و اونم بدلیل عجله ای گفتن این شعر شد.شاید باورتون نشه این شعر رو در کمتر از ۱۰دقیقه گفتم با گذاشتن حروف اول هر مصرع اسم نفس زندگیم درست میشه زیباییّو خورشید منو ماه مداری هر ثانیه ام با تو میشه شاد و بهاری راضی به نگاهت شدم و زود چه باختم این عشق و صفا رو دیگه من جایی نجستم امید منی دختر شبهای ستاره ساکت نمیشم تا تو نگی مهدی دوباره تقدیرو خودم از توی چشمایِ تو خوندم خالی زغم دنیا شدم... شاد بموندم رسم دل من...نقش تو و ناز بهاره یا زهرای من یا زندگی با قلب پاره که اون ماهش تو رو یادم میاره بذار بارون بیاد رو صورت من بشه خیس از نگاه ابر پاره بذار خاکستری شه وقت موندن هنوز رو دستامون جایه قراره بذار دست من و تو جون بگیره میون چشمک ماه و ستاره بذار تعبیر شه خواب رسیدن خدا روز جدایی رو نیاره بذار عاشق بشم شاید نباشه دیگه وقتی واسه شور دوباره بذار باطل کنم طبع هوا رو همه فصل خدا با تو بهاره بذار تکرار شه حرفم دوباره کسی جز تو تو قلبم جا نداره هنوزسجاده ام رو بسوی قبله انتظار پهن میشود؟ یه ذره از حس منو، میون چشماش جا نکرد صدام برید تو سینه و کنار سایه گم شدم شبا رو بوم بی کسی،خدام منو صدا نکرد وقتی که بارون میبارید یه جوی حسرت از چشام روون میشد تو کوچه ها ولی کسی نگا نکرد تو هق هق ثانیه ها صدای قلبمو شنید گفتش میاد اما چرا نگا به ردپا نکرد؟ خسته شدم بس که زدی مُهر جدایی رو دلم تو هم برو که عاشقی به هیچ دلی وفا نکرد میدونم قسمت من... تنهاییه مثل خدا انگاری از خودمه...کسی برام دعا نکرد توی اون دشت شقایق ... دل به همدیگه میبستیم . تک تک گلهای اون روز ... واسمون دعا میکردن صورتاشون رو به بالا ... هی خدا خدا میکردن . روی دستای قشنگت ... من دوتا قلب میکشیدم تو بهم نگا میکردی ... عشقو تو نگات میدیدم . روی دوش باد و بارون ... تا خود ابرا میرفتیم هیچ غمی نبود جلودار ... تا خود خدا میرفتیم . اما من نخونده بودم ... قصه عشق و جدایی توی اوج خواستن من ... بی کسی و بی وفایی . با خودم میگم که ایکاش ... برسم به اون دوباره خوب نگاش کنم نترسم ... بزنم بوسه .. بباره . قانون چشمای ما رو ... کسی جز خدا نفهمید من میگم اما یه رازه ... عشقو بی صدا بفهمید سعدیا آمدن عید مبارک بادت امیدوارم دوستان عزیزم سال پرمهری داشته باشن من از این راه دور و از جدایی ها میترسم از این دلواپسی ها ...بی وفایی ها ... میترسم . به دنیا آمدم تا من خدا را ساده بشناسم درون مسجدم اما زذکر بی خدایی ها ... میترسم . فقط با تو شوم مانوس در این خاکسترین دنیا و وقتی نیستی از بی کسی ها ... بی قراری ها ... میترسم . برای من نخوان از عشق ... از فرهاد و مجنون ها که از تاریخ افراطی و عشق و جان فدایی ها ... میترسم . نگو پیدای پیدایم چو چشمه پاک و نورانی من از دلهای سنگی پشت خوبی ها... میترسم . کسی با اشک و فریادی سکوت کوچه را نشکست و از پیوند تلخ بی صدایی ها ... میترسم . برای من نشد پایان حدیث روز تنهایی من از خود هم زمان نقش بازی ها ... میترسم ................................................................................................. سلام. تنها نقطه مشترک بین همه انسانها پدیده ایه به نام تولد که فردا ۳۰ بهمن به اسم من و البته نه فقط من رقم خورده. عادت ندارم وقتی آپ میکنم به کسی خبر بدم و اینبار بخاطر تولدم اینکارو کردم. چون دوست دارم همیشه به وبلاگم سر بزنید واسه بروز کردن خبرتون نمیکنم. شعر کوتاه زیر هم از کارهای قبلیمه و به همین مناسبت اینجا تکرارش کردم چون غزلم هیچ سنخیتی با تولد نداره. تنها شمع روز تولدم گریست ... نیک میدانست رو به زوالم در زیر چادرم ... یا زیر روسری وقتی که یک هوس ... من را بهانه کرد در زیر چادرم ... گفتی که دلبری! ای وای من زنم ... محکوم خانه ها حتی درون شعر ... حتی ترانه ها در جای جای شهر ... محکوم شب منم حتی به خواب هم ... زخمیست بر تنم ای وای من زنم ... تنهای کوچه ها انشای قلب من ... پهنای سکته ها بر روی دیگران ... غرق تظاهرم با گریه درون ... لبخند ظاهرم ای وای من زنم ... محکوم رای تو در زیر چادرم ... یا زیر روسری .............................................................................. پ ن: سلام. این شعر فقط نوعی نگاه بود .............................................................................. فقط کندن زخمها آرامم میکند ... وقتی دیگر نیستی ....................................................................... فراموشی بعد از سالها پایان رویایم تبسمت بود ... آمدی و خرابش کردی! ...................................................................... سقط خودم را سقط کردمُ دیگر گریه نکردم ...................................................................... جاده های باکره جاده های باکره را میروم ... شاید به تو رسیدم ...................................................................... نقش باران را درون چشم من ترکیب کن کوچه احساس را سرشار عطر سیب کن مثل ابری در بهار بر روی قلب من ببار عین و شین و قاف را از ابتدا ترتیب کن . راه و رسم عشق را اکنون بیا یادم بده بر خلاف عادتت جرات به فریادم بده گرچه من زندانی احساس و تردیدم ولی ترس را از من بگیرو فکر آزادم بده . شهوت خوابیده را بار دگر بیدار کن بوسه دزدانه ای بر این لب بیمار کن تا جهنم میروم یکسر و میسوزم ولی خوردن جام شرابت را به من اجبار کن . عاشقم باش و درون شعر عریانم بمان پشت ابر بی کسی مهتاب پنهانم بمان خط بکش بر دفتر تنهایی ننگین من از برای غصه ها هستی تو پایانم...بمان دیگر نگو با گریه ها ... هستی به شبها مات من . آینه ام را خط نزن ... بر دفترم اشکی نریز با رفتنت بر آتشم ... آبی ز آرامش بریز . هرگز نگو شک میکنم ... چون در خیالم مرده ای از نطفه های بی زبان ... ارث خیانت برده ای . در فکر خود با سادگی ... دل را به دریا میزدم مهتاب سیمای تو را ... بر سقف دنیا میزدم . اما به قلب سرد تو ... جز خون حیوانی نبود ! در التماس چشم تو ... یک عشق پنهانی نبود . عشق و دروغ است و هوس ... تکرار بازیهای تو لعنت به حرف آخرم ... تقدیر تکراری ...برو درون روزمره گی های فصل نارنجی میان خش خش برگهای زرد و خشکیده نگاهی میان خستگی گم شد به خون نشست گلویی به بغض پیچیده وزید باد سردی میان دستانش سرود شعری ز مرگ و اشک در دیده گذشت درخشش خاطره ها درون چشمانش ولی به پایان خیانتی است که خندیده نداشت نای رفتن از حقایق تلخ دلش از زمانه و فریب عشق رنجیده برید گلوی خودش را به تیغ غرور به روی سینه پاییز رنگ سرخ پاشیده نفس شکست در انحنای سرخ غروب فرشته کوچک شهر به رنج خوابیده و گفت پروانه ای به خود افسوس چه زود غنچه نوشکفته......خشکیده! در ورای قسمت معصوم قلب بی صدا ناخوانده مهمانی هنوز دوست دارم گریه را اما چرا زیر پلک چشم پنهانی هنوز از میان فرقه های عاشقی یک قدم تا مرز ایمانی هنوز روی امواج دلم با قایقت ناخدا.....اما چو طوفانی هنوز خواب دیدم باز هم پروانه ای روی دوش شمع سوزانی هنوز خرق عادت میشوی در قصه ها در صعود قطعه ویرانی هنوز من کویر تشنه ام اما چه سود روی دریاها تو بارانی هنوز تکه تکه گفتمت معشوق شب دوستت دارم.....نمیدانی هنوز؟ --------------------------------------------------------------------------- عکس از وبلاگ دوستانم در بر مدار عشق فردا یاد روز حافظ شیرازی رو به همتون تبریک میگم.به همین علت مراسم قشنگی در جوار آرامگاه خواجه اهل راز با حضور حافظ دوستان ایران و سراسر جهان در حال برگزاریه. جایه همتون خالی امشب بد ندیدم به همین مناسبت تفالی به دیوان حافظ بزنم و شما عزیزان رو مهمون یه غزلش کنم عمریست تا من در طلب هر روز گامی میزنم دست شفاعت هرزمان در نیکنامی میزنم بی ماه مهر افروز خود تا بگذرانم روز خود دامی براهی مینهم مرغی بدامی میزنم او رنگ کو گلچهر کو نقش وفا و مهر کو حالی من اندر عاشقی داد تمامی میزنم تا بو که یابم آگهی از سایه سرو سهی گلبانگ عشق از هر طرف بر خوشخرامی میزنم هر چند کان آرام دل دانم نبخشد کام دل نقش خیالی میکشم فال دوامی میزنم دانم سر آرد غصه را رنگین برآرد غصه را این آه خون افشان که من هر صبح و شامی میزنم با آنکه از وی غایبم وز می چو حافظ یابیم در مجلس روحانیان گهگه که جامی میزنم خیانت تقویم تقویم هم به من خیانت کرد ...وقتی جوانترین موی سپیدم را دیدم --------------------------------------------------------------------------- پازل قلب پازل قلبم که حل شد ...چه زود مچاله شد! --------------------------------------------------------------------------- زوال تنها شمع روز تولدم گریست ...نیک میدانست رو به زوالم --------------------------------------------------------------------------- قلب دیوانه قلب دیوانه را شکافتم ...درونش هزاران عاقل خفته دیدم --------------------------------------------------------------------------- بیگناه با افتخار طناب دار را بوسید ...بیگناهی که غافلگیر تعصب شد -------------------------------------------------------------------------- سنگ صبور چه زود عروسک دیروزم ...دفتر امروزم شد -------------------------------------------------------------------------- خسوف از ماه خسوفش را پرسیدم ...گفت: از ستارگان هوسباز -------------------------------------------------------------------------- شکست نگاه آمدم و گفتند غرق شدی ...روی مزارت نوشتم: نگاهی که زیر آب شکست دلم از دیگران سیر است غروبم باز دلگیر است درخت خانه میگوید که برگ عاشقم پیر است مرو از خانه ام ای گل طلوعت از چه رو دیر است ندارم نای خواندن باز صدایم خسته و زیر است نشو عاشق به این سامان که عاشق بر دلش تیر است مده دل را به پاییزان که روباهی به صد شیر است ------------------------------------------------------------------------ از من گذر کن ای جوان از من گذر کن ای جوان من دزد دلها نیستم شب تا سحر در دفترم با شعله و غم زیستم از من گذر کن ای جوان شاید که فرداهای دور از من بسازی یک غزل یک آینه از جنس نور از من گذر کن ای جوان من در دقایق مانده ام عمریست درجا میزنم مات حقایق مانده ام از من گذر کن ای جوان دستان من کند است و پیر در بیشه اشعار من جایی ندارد شور و شیر از من گذر کن ای جوان من زائر شهر شبم هرگز ندیده روی من یک بوسه از مرز لبم از من گذر کن ای جوان من در زمانی دیگرم اینجا نشد میعاد ما شاید جهانی دیگرم از من گذر کن ای جوان من دزد دلها نیستم من سایبان عمر خویش با تاری از غم ریستم خاطراتم را بُکُش ای مرد فرداهای من هرچه خواهی خود بخوان ازچشم پرایمای من نبض دستانم بگیرو حرف قلبم گوش کن تا کنی باور شبی اسرار رویاهای من بی قراری میکنم،دستان زردم خسته اند اندکی خون بایدت تا بشکفد رگهای من عاشقی را نیزه کن،آتش زنش بر دیده ام تا بلرزد سینه ام،این قلب بی پروای من یکدم از شورت بخوان،از مستی مردانه ات مزد شورت را بگیر در خلوت رسوای من غنچه ای هستم کنون در بستری از انتظار کی شوم گل تا کنی یک بوسه از سیمای من خط غسلی از غزل،در مشرق جانم شدی بی خبر وارد شدی در مغرب سودای من با تمام واژگان، اکنون همین خواهم زتو عاقبت آیا شوی هم بستر و ماوای من -------------------------------------------------------------------------- عاشقی باز به خنده های زمانه گریستم وبه فریادهای باد سکوت کردم و در اشکهای پنهانی شمعی ...سوختم آری............من همانم که بانگاهی... نیست شدم -------------------------------------------------------------------------------- شیراز و آب رکنی واین باد خوش نسیم عیبش مکن که خال رخ هفت کشور است حافظ --------------------------------------------------------------------------------
| Design By : Night Skin |
اگر تنهایی،من خودت هستم در آینه ای دور دست که راز دلها پیوندمان میدهد
LinkDump
